Suszenie dla większej zrównoważoności
Energooszczędne suszenie osadów
Suszenie dla większej zrównoważoności
autorstwa Anke Geipel-Kern, PROCESS
Technologia suszenia osadów z procesów produkcyjnych podbiła rynek 30 lat temu. Wówczas chodziło głównie o koszty składowania. Dlaczego dziś zrównoważoność, recykling i nowe rynki odgrywają jeszcze ważniejszą rolę.
Czas to pieniądz – to przysłowie zna niemal każdy. Jednak o tym, że woda również może kosztować, wie tylko ten, kto kiedykolwiek musiał pokryć koszty spalania osadów lub ich składowania na wysypisku. W końcu osady rzadkie, nawet po wstępnym odwodnieniu, nadal zawierają od 60 do 80 procent wody. Według danych Federalnego Urzędu Statystycznego koszty utylizacji osiągają znaczne kwoty: cena za metr sześcienny objętości składowiska wynosi od 25 do 50 euro. A dotyczy to tylko „zwykłych” osadów ściekowych. Osady z przemysłu galwanicznego, chemicznego, tekstylnego, skórzanego i papierniczego są częściowo klasyfikowane jako odpady niebezpieczne i muszą być utylizowane w spalarniach odpadów niebezpiecznych – co wiąże się z odpowiednio wyższymi kosztami.
Również rynek utylizacji się zmienia. Koszty energii, dyskusja na temat gospodarki o obiegu zamkniętym, niedobór pierwiastków ziem rzadkich, szkodliwe dla środowiska wydobycie miedzi, niklu i kobaltu, przepisy dotyczące odzysku fosforu, wskaźniki recyklingu dla odpadów elektronicznych i baterii – to wszystko napędza rynek recyklingu i skłania przedsiębiorstwa do poszukiwania nowych rozwiązań. Aby móc wydobyć pożądane metale z osadów ciekłych powstających w procesach recyklingu, muszą one być bardzo intensywnie suszone. W przypadku cynku wymagana jest wilgotność szczątkowa na poziomie ośmiu procent, podobnie jest w przypadku niklu, kobaltu i miedzi – proces energochłonny, który sprawia, że procedury recyklingu są kosztowne…
